سمیرا می گه از پشت خط سمیرا می گه: پرنیا یه خبر خوب دارم واست : پرنیا با دستپاچگی

می گه چه شده زود بگو : سمرا می گه : ای بابا امروز جواب امتحانات را نگاه کردم

پرنیا با فریاد می گه : جدی می گی زود باش جون به لبم کردی سمیرا می گه : صبر داشته

باش دختر جون قبول شودی .از خوشحالی اشک توی چشمای پر نیا جمع می شه و می گه

راست می گی ؟؟؟ سمیرا می گه دروغم چیه بیا ببین. پرنیا که مطمئن می شه از دوستش

خداحافظی می کنه و به آشپزخانه می ره و به آغوش مادرش می پره و گریه می کنه در

حالی که می گه مامان جون من قبول شدم زحماتم به هد ر نرفت من قبول شدم مادر با بوسه ای

یه روی گونه ی دخترش می گه : خدا رو شکر . در همین موقع صدای زنگ خانه به صدا در می آد

و پدر آنها با خوشحالی با یه جعبه شیرینی وارد می شود وبا لبخندی به دخترش می گه: مبارکه -

دختر گلم... پرنیا با تعجب رو به پدرش می گه : یعنی شما زودتر از من رفتین روزنامه نگاه کردین

و با خنده ای به طرف پدر می رود پدر با خوشحالی دخترش را در آغوش می گیرد و می گه :

بله - واسه اینکه تو نور چشم بابا هستی . حالا اگه گفتی کجا قبول شدی ؟ پرنیا می گه : کجا

می گه : تهران. مادر پرنیا به صدا در می یاد و می گه : ولی من چه جوری دخترم را تک و تنها

بفرستم تهران. بابای پرنیا می گه فکری واسه اونجاش هم کردم چند روز پیش یکی از دوستای

قدیمیم که تهران زندگی می کنه زنگ زد و گفت : بیایین خونمون دخترش هم سن و سال پرنیا

هست می تونیم پرنیا را بفرستیم اونجا . مادر پرنیا با حالت اعتراض می گه نه اینجوری که

نمی شه دخترمون را بفرستیم خونه ی مردم بابا پرنیا می گه : نه خوب چند روز من می رم

ببینم چه جور آدمایی هستند اصلا یه خونه واسه پرنیا پیدا می کنم من فردا می رم تهران

از آقای سعیدی سراغ خونه می گیرم. مامان پرنیا می گه : والا ببینم خدا به چه رضاست

چند روز بعد بابای پرنیا وارد خونه می شه و خانمش و بچه هایش را صدا می زنه

و می گه یه خبر واستون دارم همه دورش حلقه می زنند و منتظر خبر می شن

خانمش می گه چی شده ؟ اون می گه : من رفتم تهران یه خانه ای با قیمت مناسب

خریدم یه کار خوب هم گیرم اومد . خوب وقتی دخترمون می خواد اونجا تحصیل کنه

همگی با هم می ریم اونجا زندگی می کنیم پرنیا از خوشحالی دو دستش را به هم می کوبد

و می گه : مرسی بابای گلم اینجوری منم تنها نیستم می تونم راحت به درسهایم برسم

ولی مادرشون می گه : من چه جوری می تونم خونه و زندگیم را ول کنم و بیام اونجا؟

و چه جوری از قوم و خویشام جدا بشم؟ پرنیا می گه : اوه مامان مگه چیه ؟ می تونی

هر وقت دلت واسشون تنگ شد یا زنگ بزنی یا بهشون سری بزنی حالا قبول کن

سامان با حالتی گرفته می گه : بابا من نمی یام من همه ی دوستام اینجا هستند و

مدرسه ام هم اینجاست و در ثانی به اینجا عادت کردم نمی شه نریم حالا؟

پرنیا می گه: تو یکی حرف نزن. سامان می گه : هی تو چته همه ی این کارا

تقصیره توئه -تازه من فکر می کردم می ری از دستت خلاص می شیم ناز نازی

باباشون می گه: بچه ها بسه دیگه این تصمیمی هست که خودم چند وقت پیش

قرار بود بگیرم .حالا که پرنیا هم اونجا قبول شده چه بهتر .پس همه چی را

آماده کنین واسه چند ماه دیگه که اسباب کشی می کنیم. در ضمن چند روز

بعد هم می ریم خونه را می بینیم .پرنیا با یاد گذشته ها باز آهی می کشد

و اشک توی چشماش جاری می شه و می گه کاش هیچوقت پامو اونروز

نگذاشته بودم تهران یا ای کاش ... کاش... کاش...............

به یاد روزی می افتد که با دوستش سمیرا در شیراز با هم رفته بودند

بیرون تا هم بیشتر همدیگرو ببینند هم با هم خداحافظی کنند پرنیا

رو به سمیرا می گه: سمیرا جون من دلم واست تنگ می شه کاش تو

هم با ما می یومدی که سمیرا می گه : پرنیا جون منم دلم واست تنگ

می شه ولی خوب این قانون روزگاره یه روزی همه ی ما از هم جدا

می شیم مهم اینه که همدیگرو فراموش نکنیم .پرنیا می گه من هیچوقت

با داشتن همچین دوستی چندین سال فراموشت نمی کنم. سمیرا رو به

پرنیا می کنه و با شوخی می گه ای کلک اگه عاشق شدی خبرم کن

چون اینجا که نتونستی عاشق بشی .پرنیا اخماشو تو هم می کنه و

می گه بابا تو هم دلت خوشه هااااا -من و عاشقی؟؟؟ اصلا خودت

که می دونی من از این بچه بازی ها بدم می یاد. سمیرا با تعجب

می گه بابا یواشتر بچه بازی چیه ؟ مگه تو احساس نداری؟ پرنیا

می گه احساس داشتنم چه ربطی به عاشقی داره من می گم معنی

نداره یه دختر عاشق یه پسر بشه . سمیرا می گه یعنی چه هنوز

که همون پرنیای یکدنده و لجبازی و نظرت عوض نشده عاشقی

که دست خود آدم نیست.پرنیا می گه خلاصه به عشق قبل ازدواج

اعتقادی ندارم. سمیرا می گه بینم کی تصمیمت عوض می شه و با

لبخند رو به پرنیا می گه شاید اونجا حال و هوای عاشقی به سرت

بزنه و عاشق بشی. پرنیا محکم می گه خدا نکنه -مگه تو که عاشق

شدی خیلی خوبه ؟- فکر می کنی بهش می رسی؟ سمیرا می گه

خوب عشق همش رسیدن که نیست هر کس یه سرنوشتی داره

بعد از کلی جرو بحث با هم صمیمانه خداحافظی می کنند .

فردای اونروز خانواده ی پرنیا برای دیدن خانه ی جدیدشان

عازم تهران می شوند روزی که واسه پرنیا روز فراموش

نشدنی بود.با یاد گذشته ها پرنیا باز حالش خراب می شود

...................................................................

که به چند قسمت کردم و روزی یه قسمتش رو واستون می نویسم

این داستان که مثل رمان می شه گفت هست و دو سه سال پیش نوشتم

البته هنوز به آخر نرسوندم آخه از اونروز به بعد دیگه ناتموم گذاشتم

ولی حالا تصمیم گرفتم اگه شد به آخر برسونم و تو وبلاگم بگذارم

اگرچه داستان اولم هست که شروع کردم دیگه مثل یه نویسنده نمی تونم بنویسم

دیگه اونو ببخشین ......امیدوارم خوشتون بیاد

بای